Even further Down Under...

Nou, weer even een teken van leven from Down Under, even further Down Under nu. Soort van chronolisch zijn we na het schrijven van de vorige update door de Sunshine Coast heen gereden: erg mooi, veel natuur, strand, en relatief rustige dorpjes. In het zuiden van de Sunshine Coast ligt, voor die Coast uiteraard, Fraser Island: een eiland dat compleet bestaat uit zand dat zich de afgelopen miljoenen jaren heeft gevorm om een heel klein vulkanisch puntje dat net boven het zeeniveau uitsteekt. Op deze enorme zandvlakte liggen tegenwoordig grote natuurgebieden waarvan je je nauwelijks kan voorstellen dat ze op puur zand groeien, zoals een van de oudste tropische regenwouden van het zuidelijke halfrond. Op dit Fraser Island hebben we een dagtour gedaan (je kan er alleen maar heen met een 4-WD omdat het zand-only is, en zelfs met veel bluf kan je ons campertje niet echt een 4-WD noemen...) en dat was eigenlijk veel te kort, maar wel heel erg de moeite waard.

Vanuit Fraser Island zijn we doorgereden naar Brisbane, een mooie stad, rond om een rivier gebouwd, die totaal niet het gevoel geeft alsof er bijna 2 miljoen mensen wonen als je er doorheen loopt: daar zouden ze in de randstad een voorbeeld aan moeten nemen (ok... er is iets meer ruimte hier, dat geef ik toe...). Onder Brisbane heb je de Gold Coast en een fellow camping-gast was het gisteravond met ons eens: de namen 'Surfers Paradise', 'Byron Bay', etc. klinken vanuit een regenachtig Nederland heel idylisch, maar het is voornamelijk hoogbouw en strand, en je bent blij als je er na het 'verplichte' bezoekje (dat we in Surfers Paradise tot een half uur hebben beperkt) weer de natuur terug in kan.

Nu zitten we in de Hunter Valley, volgens de Lonely Planet het gebied waar rijke couples uit Sydney hun weekenden doorbrengen. Nou, de beschrijving klopt. Vanmorgen hebben we een wijnproeverij gedaan -- dat is gratis, maar er wordt uiteraard wel verwacht dat je daarna 'the odd bottle' koopt, dus dat was het budget voor de dag... en vanavond moeten wij helaas wijn met stokbrood eten. Een hele mooie streek om nog eens terug te komen, zodra we iets meer geld hebben en niet overal de goedkoopste optie moeten zoeken om het uberhaupt te kunnen betalen (maar wie weet... in Sydney zit ook een BCG office, het is hier gemiddelde 15 graden warmer dan in NL, de huizen zijn goedkoper, de A$ is tegenwoordig nauwelijks meer wat waard... er zijn nauwelijks redenen te bedenken om hier niet te blijven, toch?).

Maar toch moeten we morgen maar weer eens doorrijden, Newcastle (de Down Under-versie, dus, niet de koude en natte op een ander halfrond), Aboriginal rotstekeningen en (als we het halen) de Blue Mountains staan nog op het programma voordat we dinsdag ons campertje weer moeten inleveren in Sydney, om vanuit daar vrijdag weer naar N-Z te vliegen!

Rijden... dat is hier trouwens af en toe een redelijke uitdaging. Het is dat er op hele stukken niemand om de weg is, want het merendeel van de Australiers kan nauwelijks rijden... op een 4-baansnelweg (die na een paar honderd meter rustig over gaat in een een-baanssnelweg) gaan ze gerust helemaal rechts (de Nederlandse links, dus) rijden, zich niks aantrekkend van mensen die er geirriteerd om heen proberen te rijden. Daarnaast heb je hier bijna meer 'road work' dan roads die ook goed berijdbaar zijn, en dat 'road work' bestaat meestal uit twee man die aan beide kanten van de weg het verkeer staan tegen te houden, enkele kilometers uit elkaar, en daartussen een mannetje dat (meestal) staat te lunchen, het langskomende verkeer staat te bekijken, het asfalt staat de bestuderen of eens rustig wat staat te vegen. No wonder dat er overal roadwork is: gezien de hoeveelheid kilometers weg die er in dit land liggen en het tempo waarmee ze werken, kunnen ze opnieuw beginnen voor ze aan het eind van een snelweg zijn.

Wij hebben (afkloppen!) tot nu toe alles zonder (kleer-)scheuren of deuken overleefd, en de enige keer dat we per ongeluk aan de rechterkant van de weg reden was toen een agent een zeer onduidelijk bord in het midden van de weg had gezet, stond te wijzen dat we de rechterbaan op moesten en vervolgens heel boos door ons open baan begon te schreeuwen dat we 'natuurlijk' links moesten rijden. Dat hadden we zonder agent en onduidelijk bord ook zeker gedaan, maar blijkbaar maakte deze situatie het volgens 'officials' veiliger... want dat is heel belangrijk hier: overal waar je rondkijkt zijn er waarschuwingen (op een gemiddelde weg moet je oppassen voor overstekende dingo's, wallabies, kangaroos en koalo's, uitkijken voor 'turning traffic' en schoolbussen, de gaten in het wegdek proberen te ontwijken en zorgen dat een hijgende Australier achter je niet onze achterklep in komt duiken als ons campertje in z'n 2, met 30 km/h, dapper probeert een bergweggetje op te rijden) en verbodsborden die je af en toe doen voelen alsof je in een kleuterklas zit.

Nou, ik hoop dat het bovenstaande een beetje beetje samenvat wat wij de afgelopen weken zoals beleefd hebben! Ik ga maar eens terug naar de wijn en het stokbrood, en hoop dat in Nederland (of in het buitenland -- sorry iedereen, het lukt niet goed om alle blogs helemaal te lezen en te commenten, maar we doen ons best!!) met iedereen goed blijft gaan.


Liefs,

Laura & Rene

Further Down Under

Lieve allemaal,

Weer even een kort stukje over wat we hier weer allemaal meegemaakt hebben. Wat eigenlijk niet zo heel veel bijzonders is - we reizen hier gewoon een beetje relaxt rond. Een typische dag begint zo rond 8 uur met opstaan (ok, soms half 7, als ik naar de wc moet en vervolgens Rene (en ik dus ook niet) niet meer kan slapen - omdat ik zo hard met de deur gooi enzo). Anyway, dan ontbijten en het normale ochtendritueel, zijn we meestal rond een uurtje of 9/half 10 wel weg, en stoppen we meestal wel ergens in een dorpje, of gaan we ergens heen, dan rijden we nog een stukje door om te picknicken en uiteindelijk zijn we any time tussen 2 en 6 wel zo'n beetje bij de camping. Dan eten we ook maar zo'n beetje rond zessen want daarna wordt het donker, en zonder buitenlamp maar met veel muggen houdt dan de dag meestal wel zo'n beetje op (vandaar ook dat we zo vreselijk vroeg opstaan - natuurlijk wel gelinkt aan dat we altijd om 10 uur wel in bed liggen).

Goed, sinds vorige keer hebben we verder een herinnering gehad aan waarom je ook alweer zo'n hekel had aan Nederlanders op vakantie (gelukkig zijn er hier niet zo veel). We waren op een erg leuke, door een familie-gerunde camping, die volgens ons campingboekje 20 dollar zou kosten. Dat hadden wij dan ook betaald, maar een andere man (de Nederlander dus, hoewel wij natuurlijk gewoon lekker engels met hem praatten) had zo waar 25 dollar betaald! Hij had het gevoel dat hij vreselijk afgezet was, dus kwam hij ons vragen hoeveel wij betaald hadden, en ging daarna verhaal halen. Bleek dat de mevrouw van de familie even bezig was met haar kinderen, en dat daarom een buurman even op de receptie paste net toen wij aankwamen. Hij had ons per ongeluk maar 20 ipv 25 laten betalen (wat ons ook al verbaasde, aangezien er wel een groot bord hing met dat ze een raise hadden gehad vanaf 1 september). Uiteindelijk vonden wij het dus niet zo gek, maar die man had er zo'n drama van gemaakt dat uiteindelijk de camping-mevrouw het zelfs nodig vond om ons erbij te halen en uit te leggen wat er allemaal gebeurd was. Nou ja. En dan gek dat we de reputatie hebben om gierig te zijn...?

Verder zijn we nu wel redelijk aan het doorrijden, we zijn nu in Bundaberg (ongeveer 300km boven Brisbane) met als grootste toerisme-trekker de Bundaberg rum distillery. Wij daar naar toe, veel te veel betaald voor een tour die niks voorstelde, maar kregen wel 2 gratis tastings per persoon. En aangezien Rene nog moest rijden betekent dat voornamelijk dat voor mij na 1 glas liquor, een half glas rum, een half glas rum-cola en 1 glas lime-mix om 2 uur 's middags op een lege maag, de wereld toch wel aardig rondjes begon te draaien. Gelukkig is de misselijkheid nu 2 uur later wel weer een beetje weggezakt :)

Verder zijn de plannen om overmorgen naar Fraser Island te gaan (grootste zandeiland ter wereld), een beetje een rib uit ons lijf, maar hoera voor de Australische dollar die de afgelopen 2 maanden gezakt is van 0.65 naar 0.49 euro - hebben we opeens weer wat extra geld! En daarna is het door naar Brisbane, want de tijd begint nu toch wel een beetje te dringen - we zijn in ieder geval over de helft en er is tussen Brisbane en Sydney ook nog heel veel te doen; en zeker als we ook nog rond Sydney iets willen doen (de Blue Mountains bijvoorbeeld) moeten we wel een beetje door gaan rijden...

Dus de volgende keer zullen we wel weer een stuk verder zijn. Leuk om van iedereen te horen, en succes met sollicitaties, scripties, stages, school en gewoon werk / leven natuurlijk!

Liefs ons

Noord Australie (Cape Tribulation - Cairs - Ayr)

Thailand uitkomen bleek toch nog weer een laatste ervaring met Thaise cultuur. Zoals iedereen weet (Lonely Planet, iedereen die uit Bangkok wegvloog 'herinnerde' elkaar, het stond zelf op onze tickets) moet je op Bangkok Airport een 'departure tax' betalen. Het moment waarop wij ons dat realiseerden was na het inchecken en na customs: 'Waar zou je die dan moeten betalen, toch niet op moment dat je het vliegtuig board?'. Anyway, vliegveld officials ("Any questions? Ask one of our staff!") wisten niks van any 'departure tax', maar misschien wisten ze wel iets bij het informatie punt, aan het andere eind van het tamelijk grote vliegveld. Gelukkig waren we redelijk op tijd, maar bij dit informatiepunt wisten ze ook niet veel meer dan 'als je nog niks hebben hoeven te betalen, dan zal het vast ook niet meer hoeven'. Anyway, het geld dat we ervoor gereserveerd hadden (niet dat het veel is, maar 1400 baht hoef je ook niet over te houden) is nu geinvesteerd in een nieuwe portemonnee en een East Coast-Australia guide, ook prima (beter zelf, dan het sponsoreren van onduidelijke bureaucratische onzin).

Na nog wat bureaucratische onzin ('je mag niet met vloeistoffen vliegen' -- dat weten we, maar deze is na de douane gekocht, want voor de douane moest je alle vloeistoffen weggooien -- 'je mag niet met vloeistoffen vliegen' -- 'maar...' --'je mag niet....' -- anyway) waren we dan heel vroeg 's ochtends in het toen al erg warme en zeer zonnige Cairns (en wij voelden ons na de hele nacht vliegen en een overstap midden in de nacht helemaal nog niet zo zonnig). Maar.. na de hele dag in een park in Cairs te hebben gelegen (de camper was pas 's middags beschikbaar) konden we weg!

Het camper-tje valt helemaal niet tegen. Ondanks het feit dat hij volgens z'n teller al ruim 9x de wereld rond heeft gereden rijdt hij soepel, zit alles erin wat erin zou moeten zitten en is hij zelfs redelijk hoog (Laura kan er in staan, ik bijna!). Heel kort door de bocht zijn we vanuit Cairns eerst naar het noorden, gereden, naar Cape Tribulation, totdat daar de verharde weg ophoudt en wij van de verzekering niet meer verder mogen :). Vervolgens terug via Cairns, en we zitten nu in Ayr (een gat, maar daar kwamen we toevallig uit op een goed moment om een camping te zoeken).

Ik zal jullie alle verhalen van prachtige regenwouden, stralende zon en enorme, lege stranden besparen om jullie niet al te jaloers te maken (en omdat ik dan een en-toen en-toen en-toen verhaal zit te typen en daar heb ik geen zin in, en ik heb nog 7 minuten op deze computer), maar al-met-al is het heel relaxed hier: beetje rijden, beetje dingen zien, en de enige deadline is over ruim 3 weken in Sydney zijn: dat is nog eens wat anders dan de deadlines van de afgelopen jaren (en ongetwijfeld de komende..).

Hoogtepunt van de trip so far was het bezoek aan het onbeschrijfelijke (letterlijk) Patronella Park: een soort van park met een grote waterval, kastelen, tunnels, bruggetjes-omdat-die-zo-mooi-zijn gebouwd door een Spanjaard die een fortuin had verdiend met het handelen van suikerplantages in de jaren 30, en nu zijn droom ging naleven. Het is echt onmogelijk te beschrijven (waar de staff ook last van had toen we voor de deur stonden met de vraag 'we willen best naar binnen, maar zo goedkoop is het nou ook weer niet, dus wat IS het nou eigenlijk, het foldertje is niet zo duidelijk), maar heel mooi en bijna sprookjes-achtig, zeker 's nachts met alles verlicht.

Met dit, hopelijk een beetje coherente verhaal gaan wij terug naar een de camping, proberen om een -voor de kenner traditionele- eenpansmaaltijd op tafel te krijgen. Hopelijk is in Nederland nog steeds alles goed en zijn de herfststormer niet al te erg. Als het heel erg is buiten kun je altijd denken aan ons, die in de brandende zon in een mooi bos een koala aaien of een kangaroe voeren (beiden gedaan vandaag), dat geeft hopelijk een zonnig gevoel.

So much, so far... en we'll be back met een nieuwe update 1000km zuidelijker ofzo!


Liefs,

Laura & Rene


PS. Sorry voor mogelijk spelfouten, normaal lezen we berichten even na maar de teller van het inernet staat te knipperen op 1 minuut *post*!