Even further Down Under...

Nou, weer even een teken van leven from Down Under, even further Down Under nu. Soort van chronolisch zijn we na het schrijven van de vorige update door de Sunshine Coast heen gereden: erg mooi, veel natuur, strand, en relatief rustige dorpjes. In het zuiden van de Sunshine Coast ligt, voor die Coast uiteraard, Fraser Island: een eiland dat compleet bestaat uit zand dat zich de afgelopen miljoenen jaren heeft gevorm om een heel klein vulkanisch puntje dat net boven het zeeniveau uitsteekt. Op deze enorme zandvlakte liggen tegenwoordig grote natuurgebieden waarvan je je nauwelijks kan voorstellen dat ze op puur zand groeien, zoals een van de oudste tropische regenwouden van het zuidelijke halfrond. Op dit Fraser Island hebben we een dagtour gedaan (je kan er alleen maar heen met een 4-WD omdat het zand-only is, en zelfs met veel bluf kan je ons campertje niet echt een 4-WD noemen...) en dat was eigenlijk veel te kort, maar wel heel erg de moeite waard.

Vanuit Fraser Island zijn we doorgereden naar Brisbane, een mooie stad, rond om een rivier gebouwd, die totaal niet het gevoel geeft alsof er bijna 2 miljoen mensen wonen als je er doorheen loopt: daar zouden ze in de randstad een voorbeeld aan moeten nemen (ok... er is iets meer ruimte hier, dat geef ik toe...). Onder Brisbane heb je de Gold Coast en een fellow camping-gast was het gisteravond met ons eens: de namen 'Surfers Paradise', 'Byron Bay', etc. klinken vanuit een regenachtig Nederland heel idylisch, maar het is voornamelijk hoogbouw en strand, en je bent blij als je er na het 'verplichte' bezoekje (dat we in Surfers Paradise tot een half uur hebben beperkt) weer de natuur terug in kan.

Nu zitten we in de Hunter Valley, volgens de Lonely Planet het gebied waar rijke couples uit Sydney hun weekenden doorbrengen. Nou, de beschrijving klopt. Vanmorgen hebben we een wijnproeverij gedaan -- dat is gratis, maar er wordt uiteraard wel verwacht dat je daarna 'the odd bottle' koopt, dus dat was het budget voor de dag... en vanavond moeten wij helaas wijn met stokbrood eten. Een hele mooie streek om nog eens terug te komen, zodra we iets meer geld hebben en niet overal de goedkoopste optie moeten zoeken om het uberhaupt te kunnen betalen (maar wie weet... in Sydney zit ook een BCG office, het is hier gemiddelde 15 graden warmer dan in NL, de huizen zijn goedkoper, de A$ is tegenwoordig nauwelijks meer wat waard... er zijn nauwelijks redenen te bedenken om hier niet te blijven, toch?).

Maar toch moeten we morgen maar weer eens doorrijden, Newcastle (de Down Under-versie, dus, niet de koude en natte op een ander halfrond), Aboriginal rotstekeningen en (als we het halen) de Blue Mountains staan nog op het programma voordat we dinsdag ons campertje weer moeten inleveren in Sydney, om vanuit daar vrijdag weer naar N-Z te vliegen!

Rijden... dat is hier trouwens af en toe een redelijke uitdaging. Het is dat er op hele stukken niemand om de weg is, want het merendeel van de Australiers kan nauwelijks rijden... op een 4-baansnelweg (die na een paar honderd meter rustig over gaat in een een-baanssnelweg) gaan ze gerust helemaal rechts (de Nederlandse links, dus) rijden, zich niks aantrekkend van mensen die er geirriteerd om heen proberen te rijden. Daarnaast heb je hier bijna meer 'road work' dan roads die ook goed berijdbaar zijn, en dat 'road work' bestaat meestal uit twee man die aan beide kanten van de weg het verkeer staan tegen te houden, enkele kilometers uit elkaar, en daartussen een mannetje dat (meestal) staat te lunchen, het langskomende verkeer staat te bekijken, het asfalt staat de bestuderen of eens rustig wat staat te vegen. No wonder dat er overal roadwork is: gezien de hoeveelheid kilometers weg die er in dit land liggen en het tempo waarmee ze werken, kunnen ze opnieuw beginnen voor ze aan het eind van een snelweg zijn.

Wij hebben (afkloppen!) tot nu toe alles zonder (kleer-)scheuren of deuken overleefd, en de enige keer dat we per ongeluk aan de rechterkant van de weg reden was toen een agent een zeer onduidelijk bord in het midden van de weg had gezet, stond te wijzen dat we de rechterbaan op moesten en vervolgens heel boos door ons open baan begon te schreeuwen dat we 'natuurlijk' links moesten rijden. Dat hadden we zonder agent en onduidelijk bord ook zeker gedaan, maar blijkbaar maakte deze situatie het volgens 'officials' veiliger... want dat is heel belangrijk hier: overal waar je rondkijkt zijn er waarschuwingen (op een gemiddelde weg moet je oppassen voor overstekende dingo's, wallabies, kangaroos en koalo's, uitkijken voor 'turning traffic' en schoolbussen, de gaten in het wegdek proberen te ontwijken en zorgen dat een hijgende Australier achter je niet onze achterklep in komt duiken als ons campertje in z'n 2, met 30 km/h, dapper probeert een bergweggetje op te rijden) en verbodsborden die je af en toe doen voelen alsof je in een kleuterklas zit.

Nou, ik hoop dat het bovenstaande een beetje beetje samenvat wat wij de afgelopen weken zoals beleefd hebben! Ik ga maar eens terug naar de wijn en het stokbrood, en hoop dat in Nederland (of in het buitenland -- sorry iedereen, het lukt niet goed om alle blogs helemaal te lezen en te commenten, maar we doen ons best!!) met iedereen goed blijft gaan.


Liefs,

Laura & Rene